Geschichten von den dorfbewohnern
Oawedds Boeschd o moerrjedds Keng
Dee Jonge wollde oawedds nooch emoal erus,
de Vadder schbrechd: „Ihr gedd merr kaenn Schried mee fiesch Hus!“
Dee Modder saehd: „Hasd du da freher so gehoedd,
ach, lass dee Boeschd doch nooch e bessche foedd!“
De Konneroad woehr ruhig o dusse woenn dee Boeschd,
see ginge in dee Weddschaffd waehjemm Doeschd.
De annen Moerrje schdeege se nedd off,
de Konneroad mossd fenfmoal roff.
„Ach, lass dee Keng doch nooch e bessche schlaff“,
saehd doa dee Katherie, „see könne nooch genungg geschaff.“
Doa kohm de Konneroad doch so i Zoenn,
hae wussd nedd mee, bass henge o bass voenn;
hae kresch, ess konnd nedd lidder mee gekleng:
„Bei dir doa sei se oawedds Boeschd o moerrjedds Keng.“1
Dörre Karlche

Wenn man beim „Dörre-Karlche“ in die Werkstatt kam, die für die damalige Zeit sehr gut ausgerüstet war, saß er an der Schnitzbank oder er arbeitete an der Fräsmaschine und fertigte Holzschuhe.
Manchmal traf man ihn auch am Dachboden in seiner Vogelvoliere, wo er junge Dompfaffen fütterte und ihnen das Pfeifen eines Liedes beibrachte. Die Zucht von Kanarienvögeln und Mischlingsvögeln betrieb er sehr sorgfältig. Stets war er zu Sprüchen und Späßen aufgelegt, so auch als er wegen Herzproblemen im Eichhofkrankenhaus verweilen musste:
Die Visite mit Ärzten und Schwestern kam zum Karlche ans Bett, der Stationsarzt erklärte ihm, dass er einen Herzschrittmacher benötige und wie dieser funktioniert. Karlche sagte zum Arzt: „Herr Doktor, jetzt sind se mal ruhig. Was gibt’s denn, wenn meine Alte mit mir uneinig wird und den Stecker rauszieht?“2
De „Zehdokter“
Als Zahnarzt fungierte der Dr. Lehnard; er hatte die Praxis im Dachgeschoss des Gasthauses Rudolf Walter. Mancher Patient zog es vor, vor der Behandlung mit ratterndem Bohrer und Zange erst die Wirtschaft beim Rudolf aufzusuchen und ein Kännchen Schnaps zu trinken.
Der Behandlungsstuhl stand unmittelbar am Giebelfenster, mit dem Spülbecher nahm man es nicht so genau, damit hatte man sich abzufinden. Vorteilhaft beim Bohren und Zahnziehen war, dass man die Lauterbacher Straße gut einsehen konnte.3
De „Dokter“
Dr. Wilhelm Mörchen, ein ehemaliger Militärarzt, ein origineller Landarzt von altem Schrot und Korn, betrieb in der Rudloser Straße 5 eine allgemeine Arztpraxis. Kleine Wehwehchen behandelte er im Handumdrehen, auch ohne Betäubung. Wie beim Militär wurden kleine Operationen durchgeführt und Wunden zusammengenäht.

Unterwegs zum Kundenbesuch begegnete man ihm in den ersten Jahren auf dem Fahrrad, später fuhr er einen PKW der Marke Lloyd , den sogenannten Leukoplastbomber. Das Auto hatte er einmal zu nahe an der Straße stehenlassen. Die Pferde eines vorbeifahrenden Pferdefuhrwerkes scheuten und eines der Pferde traf mit dem Huf den Leukoplastbomber am Hinterteil.
Der Doktor fuhr dann über lange Zeit mit dem stark beschädigten Auto, das am Hinterteil provisorisch mit Heftpflaster verklebt war.4
Emm Großherzog sinn Veel
Dee Veelszoechd hee i Angeschbach, dee iss nooch hihd bekahnd
i Rußlahnd o Amerika, nedd nur im Haesselahnd.
Fir honned Joehr doa lahd enn Mann, dae sich au droff verschdinn,
doas hoedd segoehr de Großherzog o au dee Herzochin.
De Erbmarschall broächd Jedder midd, de Haeggeschoesch selld komm,
enn Bloodfink selld i Doärmschdadt seng, enn Bloodfink dae nedd domm.
De Haeggeschoesch wussd, bass sich scheggd o nohm dee Kezz offs Kritz;
hae leff, hae ronn noach Doärmschdadt hi bee enn geehlde Blitz.
Hae nohm sinn baessde Bloodfink midd, dae jemoals hae gehadd.
Dae Veel, doas woehr ess rainsd Schennie, zwae Lieder peff‘e gladd.
Doch bee hae fir de Herrschaffd schdinn, doa woehr de Veel bee schdomm;
emm Schoesch daemm duchd’s, äss wellde nedd, äss wär sinn Veel soudomm.
Hae gabb emm goode Wuhd, hae scholl: „Du Goäschdveel, wädde piff
ähr moss ich dihch fihm Großherzog i Doärmschdadt au nooch schliff!“
Bee doas neschd half, doa saehd de Schoesch zo sinner Herrschaffd schweng,
de Veel, dae fehld sich hee nooch frehm, hae konn nooch nedd geseng.
Dee Herrschaffde, Hochwohlgebor’n, dee ginge uss derr Schduh,
de Schoesch, dae doächd, ezz wedd‘s doch glabb, ezz piffd de Veel im Nu.
Doch naeh, dae bleeb nooch immer schdomm, hae peff kai ainzich Schdrof.
So hädd‘s e Uhglegg ball gegah ohm herzochliche Hof.
De Haeggeschoesch ähr dae wussd Roahd, hae schbezzd si Muhl o peff,
so kohm‘s, däss nu de Großherzog de Bloodfink doch nooch keff.
De Schoesch, däe gredd enn Haufe Gaehld, hae konnd’s fasd nedd gezehl,
hae moächd sich schweng noach Angeschbach o less simm Feschd de Veel.5



